ଅଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ଭାବନାର ଅନ୍ଵେଷଣ କରିବା

ଆମର ନିକଟତମ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ବେଳେବେଳେ କାହିଁକି ସବୁଠାରୁ କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡେ ? ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କିଛି ରୋମାଞ୍ଚକର ବିଷୟର ଅଂଶୀ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ କେବଳ ଏକ "ଏହା ଭଲ" କହିବା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥାଏ? ଯୀଶୁ ନିଜେ କିପରି ସମାନ ପରିସ୍ଥିତିର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ ତାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ନୁହେଁ କି? ଲୂକ ୪:୨୪ରେ ସେ କହିଲେ, " କୌଣସି ଭାବବାଦୀ ନିଜ ପୈତୃକ ନଗରରେ ଗ୍ରାହ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । ଯେମିତି ସେ ଆମକୁ କହୁଛନ୍ତି, "ଆରେ, ଯଦି ଏହା ମୋ ସହିତ ଘଟିଅଛି , ତେବେ ଏହା ତୁମ ସହିତ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ଏହା ପଛରେ ପ୍ରକୃତ ବିଷୟ କ'ଣ?

ଏହା ହେଉଛି ପରିଚିତ ଠାରୁ ଅଧିକ, ଯାହା ଆମେ ବାହାରେ ଦେଖୁ, ତାହା ଠାରୁ ଅଧିକ ଦେଖିବା ବିଷୟରେ ।କେବେ କୌଣସି ପୁସ୍ତକକୁ ଏହାର ମଲାଟ ଦ୍ୱାରା ବିଚାର କରିବା କିମ୍ବା କୌଣସି ଖରାପ ଦିନରେ ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବାକୁ ଆପଣ ଧରା ଯାଇଛନ୍ତି କି?ହଁ,ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି । କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି: ଶାମୁୟେଲଙ୍କୁ ଯେପରି ୧ ଶାମୁୟେଲ ୧୬:୭ ସ୍ମରଣ କରାଇ ଦିଏ ଯେ, " ସଦାପ୍ରଭୁ ଅନ୍ତଃକରଣ ଦେଖନ୍ତି" ଏହି ପଦଟି ଆମକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯାଏ। ଯୀଶୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରତିବାସୀ ମାନେ ଜଣେ ବଢେଇକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ମାତ୍ର ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମସୀହଙ୍କୁ ସେମାନେ ଦେଖି ପାରି ନ ଥିଲେ।

ତେବେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭିତରେ କିମ୍ବା ନିଜ ଭିତରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣକୁ ଦେଖିବାରୁ ଆମକୁ କେଉଁ ବିଷୟ ଅଟକାଇ ରଖିଛି? ବୋଧହୁଏ ଏହା ବାହ୍ୟ ସ୍ତର ପ୍ରତି ଆମର ଆବେଗ,ଏହା ଭୁଲିଯାଇ ଯେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଏକ ସ୍ପୁଲିଙ୍ଗ ରହିଅଛି, ଏକ ସମ୍ଭାବନା ଯାହା କେବଳ ବିସ୍ଫୋରଣର ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଛି । ୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୫:୧୭ ଆମକୁ କହେ, "ଏଣୁ ଯଦି କେହି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଅଛି, ତେବେ ସେ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଅଛି; ପୁରାତନ ବିଷୟସବୁ ଲୋପ ପାଇଅଛି, ଦେଖ, ନୂତନ ବିଷୟସବୁ ହୋଇଅଛି !"