ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ତଥାପି ଅଭିଯୋଗ କରୁଥିଲେ

ଅଭିଯୋଗ କରିବା ଆତ୍ମିକ ସମସ୍ୟା ଭଳି ଲାଗେ ନାହିଁ। ଲାଗେ ଯେମିତି ତୁମେ ଠିକ୍ କଥା କହୁଛ। ଯାହା ଘଟୁଛି, ଖାଲି ସେଇଆ ତ କହୁଛ।

ଗୀତସଂହିତା ୧୦୬ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ କାହାଣୀ କହେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଆଖି ଆଗରେ ସମୁଦ୍ର ଫାଟି ବାଟ ହେବାର ଦେଖିଥିଲେ। କିଛି ସପ୍ତାହ ଭିତରେ ସେମାନେ ଅଭିଯୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ୨୪ ପଦ କହେ, "ଆହୁରି, ସେମାନେ ମନୋରମ ଦେଶକୁ ତୁଚ୍ଛ କଲେ, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ନାହିଁ।" ଯାହା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଠିକ୍ ତା'ର ଧାରରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ, ଆଉ ସେଇଟା ଦେଖିପାରୁ ନ ଥିଲେ।

ଏ ଅଭ୍ୟାସ ଏଇଆ କରେ। କଥାଟା ପ୍ରକୃତରେ ଖାଇବା, ପାଗ କି ଡେରି ନେଇ ନୁହେଁ। ଏଇଟା ଧୀରେ ଧୀରେ ତୁମକୁ ଶିଖାଇ ଦିଏ ଯେ ଈଶ୍ୱର ତୁମଠାରୁ କିଛି ଲୁଚାଇ ରଖୁଛନ୍ତି।

ଏଥିରୁ ବାହାରିବାର ବାଟ ଦାନ୍ତ ଚାପି "ମୁଁ ପଜିଟିଭ୍ ହେବି" ବୋଲି ଠିକ୍ କରିବା ନୁହେଁ। ଏବ୍ରୀ ୪:୧୬ କହେ, "ଅତଏବ ଆସ, କୃପାପ୍ରାପ୍ତି ନିମନ୍ତେ ପୁଣି ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଉପକାରକ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭେମାନେ ସାହସରେ ଅନୁଗ୍ରହ ସିଂହାସନ ନିକଟକୁ ଯାଉ।" ତୁମେ କଥାଟା ନେଇ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ପାଟି କରି କୁହ, ଯେଉଁ ଭାଗଗୁଡ଼ା ସତରେ କଷ୍ଟର ସେଗୁଡ଼ା ବି।

ଆସଲ କଥା ହେଲା, ଆନନ୍ଦ ତୁମକୁ ତିଆରି କରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ସେଇଟା ଆଗରୁ ତୁମ ଭିତରେ ରଖିସାରିଛନ୍ତି। ତୁମ ହାତରେ ଯାହା ଅଛି, ସେଇଟା ହେଲା ତୁମେ କାହା ସହ ରାଜି ହେବ। ଆଉ ସେ ବାଛିବାଟା ପ୍ରାୟ ଛୋଟ କଥାରେ ଦିଶେ, ଯେମିତି ଆଜିର ଗୋଟିଏ ଭଲ କଥାଟା ତୁମେ ପାଟି କରି କହିବ, ନା ଖାଲି ତିନିଟା ଖରାପ କଥା।

ସେମାନେ ଆଗରୁ ମିସରରୁ ବାହାରିସାରିଥିଲେ। ତୁମେ ବି। ଯାହା ଏବେ ବି ନାହିଁ ସେଇଟା ଗଣିବା ଆଗରୁ, ଏଇ କଥାଟା ଥରେ କହିଦିଅ।