ଖରାପ ଦିନରେ ବି ତୁମେ ଧାର୍ମିକ

ଯେଉଁ ଦିନ ତୁମେ କିଛି ଭୁଲ କରିଦିଅ, ସେଦିନ ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଉଠେ। "ତୁମେ ନିଜକୁ କ'ଣ ଭାବୁଛ? ନିଜକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ କହୁଛ, ଅଥଚ ସପ୍ତାହ ସାରା ବାଇବଲ ଖୋଲିନାହଁ।" ତୁମ ଦୁର୍ବଳ ଜାଗାଟା କେଉଁଠି, ସେ ସ୍ୱର ଭଲ ଭାବେ ଜାଣେ।

ସେ ସ୍ୱରକୁ ତୁମେ କ'ଣ ଉତ୍ତର ଦେଉଛ, ସେଇଟା ତୁମେ ଭାବୁଥିବାଠାରୁ ବେଶି ଜରୁରୀ। ଯଦି ତୁମ ଉତ୍ତର ହୁଏ, "ଠିକ୍ କଥା, ମୁଁ ଭୁଲ କରିଛି, ଆଜି ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ କିଛି ପାଇବାକୁ ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ," ତେବେ ତୁମ ଭିତରେ କେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ସ୍କୋରବୋର୍ଡ ଚାଲିଛି। ସପ୍ତାହଟା ଯେମିତି ଗଲା, ସେହି ହିସାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ତୁମ ସ୍ଥାନ ଉଠୁଛି ଆଉ ପଡ଼ୁଛି।

୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୫:୨୧ କହେ, "ଯାହାଙ୍କଠାରେ ପାପର ଲେଶମାତ୍ର ନ ଥିଲା, ତାହାଙ୍କୁ ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପାପ ସ୍ୱରୂପ କଲେ, ଯେପରି ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଧାର୍ମିକତା ସ୍ୱରୂପ ହେଉ।" ଲକ୍ଷ୍ୟ କର, ଏ କାମଟା କିଏ କଲେ। ଈଶ୍ୱର କଲେ, କ୍ରୁଶରେ କଲେ, ଆଉ ସେଇଟା ସରିଯାଇଛି। ଏଥିରେ ତୁମ ହାତ ନ ଥିଲା। ଧାର୍ମିକତା ତୁମ ନାଁରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତା' ପଛରେ ଥିବା ରେକର୍ଡ ଯୀଶୁଙ୍କର।

ଯିଶାଇୟ ୫୪:୧୪ କହେ, "ତୁମ୍ଭେ ଧାର୍ମିକତାରେ ସ୍ଥିରୀକୃତ ହେବ; ତୁମ୍ଭେ ଉପଦ୍ରବଠାରୁ ଦୂରରେ ରହିବ, କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ଭୀତ ନୋହିବ।" ଦେଖ, ଭୟ କାହା ସହ ଯୋଡ଼ା। ତୁମେ କେତେ ଭଲ କରୁଛ, ତା' ସହ ନୁହେଁ। ତୁମେ କେଉଁଠି ଠିଆ ହୋଇଛ, ସେଇଟା ଜାଣିଛ କି ନାହିଁ, ତା' ସହ।

ତେଣୁ ସେ ସ୍ୱରକୁ ସତ ଉତ୍ତର ହେଲା, "ହଁ, ଆଜି ସକାଳେ ମୁଁ ଭୁଲ କରିଛି, ତଥାପି ମୁଁ ଧାର୍ମିକ, କାରଣ ଏଇଟା କେବେ ବି ମୋ କମାଇବା ଜିନିଷ ନ ଥିଲା।" ଏହାର ମାନେ ନିଜ ଭୁଲକୁ ହାଲୁକା ଭାବେ ନେବା ନୁହେଁ। ଯିଏ ଜାଣେ ଯେ ତାକୁ ବିନା ସର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରେମ କରାଯାଇଛି, ସେ ବେଶି ବଦଳେ, କମ୍ ନୁହେଁ। ନିଜକୁ ପ୍ରମାଣ କରିବାର ଚାପ ଚାଲିଯାଏ, ଆଉ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା କାମ କରିବାକୁ ଜାଗା ପାଆନ୍ତି। ଠିକ୍ ବିଶ୍ୱାସରୁ ହିଁ ଠିକ୍ ଜୀବନ ଆସେ, ଓଲଟା କେବେ ହୁଏନି।

ଈଶ୍ୱର ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ବୋଲି ତୁମେ କୌଣସି ମାମଲା ଲଢ଼ୁନାହଁ। କ୍ରୁଶରେ ସେ ସେହି ମାମଲା ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛନ୍ତି, ଆଉ ତା' ପରେ କେବେ ଖୋଲିନାହାନ୍ତି।