ମନ ଯେଉଁଠି ରହେ, ଶାନ୍ତି ସେଇଠୁ ଆସେ

କିଛି ସମୟ ଏମିତି ଆସେ, ମୁଣ୍ଡଟା ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ନାଁ ନିଏ ନାହିଁ। ତୁମେ ଶୋଇପଡ଼, ଆଉ ପୂରା ତାଲିକାଟା ପୁଣି ଚାଲିବାକୁ ଲାଗେ।

ଯିଶାଇୟ ୨୬:୩ କହେ, "ଯାହାର ମନ ତୁମ୍ଭଠାରେ ସ୍ଥିର ଥାଏ, ତାହାକୁ ତୁମ୍ଭେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିରେ ରଖିବ; କାରଣ ସେ ତୁମ୍ଭଠାରେ ନିର୍ଭର ରଖେ।" ଏଥିରେ ଥିବା ସର୍ତ୍ତଟା ଦେଖ। ପରିସ୍ଥିତି ଆଗ ଶାନ୍ତ ହେବ ବୋଲି ଏଠି କିଛି ଲେଖା ନାହିଁ। କଥାଟା ହେଲା, ମନ କେଉଁଠି ରଖା ହୋଇଛି।

"ସ୍ଥିର ଥାଏ" ଶବ୍ଦଟା ଟାଣ। ଥରେ ଚାହିଁ ଦେବା ନୁହେଁ, ରବିବାରେ ଥରେ ବୁଲି ଆସିବା ବି ନୁହେଁ। ଆଉଜି ରହିବା, ଆଉ ସେଇଠି ଛାଡ଼ି ଦେବା। ଏଇଟା ଶିଖିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିବା କୌଶଳ ନୁହେଁ। ଏଇଟା ଗୋଟିଏ ଜାଗା, ଯେଉଁଠିକୁ ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ଫେରି ଆସ।

ସେଥିପାଇଁ ତୁମେ ନିଜକୁ କ'ଣ ଖୁଆଉଛ, ସେଇଟା ଜରୁରୀ। ଈଶ୍ୱର ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରକୃତରେ କେମିତି, ସେ କଥା କହୁଥିବା ପଦଗୁଡ଼ା ଖୋଜ, ଆଉ ଏମିତି ଜାଗାରେ ରଖ ଯେଉଁଠି ପୁଣି ଆଖିରେ ପଡ଼ିବ। ଚିନ୍ତା କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତାକୁ ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ ତୁମ ଭିତରେ ଆଗରୁ କିଛି ଥିବା ଦରକାର।

ବାସ୍ତବରେ ଏଇଟା ଛୋଟ ଆଉ ସାଦା କାମ। ବସ୍‌ରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ଚିନ୍ତାର ଚକ୍ର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ବୋଲି ତୁମେ ଧରିପାର, ଆଉ ତା' ସହ ଯୁକ୍ତି ନ କରି ତୁମେ ଜାଣିଥିବା ସେଇ ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ିକୁ ଫେରିଯାଅ। ବେଶି ଚେଷ୍ଟା କରି ଶାନ୍ତି ତିଆରି କର ବୋଲି ଈଶ୍ୱର କହୁନାହାନ୍ତି। ତୁମ ଭିତରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହିଁ ଶାନ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଆଉ ସେ କେବେ ସରନ୍ତି ନାହିଁ।

ପରିସ୍ଥିତି ଆଜି ଛୋଟ ନ ହୋଇପାରେ। ଖାଲି ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ସେଇଟା ଆଉ ସବୁଠୁ ଜୋର୍ ଶବ୍ଦ ହୋଇ ରହେ ନାହିଁ, ଆଉ ଲଢ଼େଇର ବେଶି ଭାଗ ସେଇଠି ଜିତାଯାଏ।