ଯାହା ଯାହା ଅଲଗା କରିପାରେ, ପାଉଲ ସବୁ ଲେଖିଦେଲେ

ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଚୁପ୍ ଭୟ ଥାଏ: ଲୋକ ଯଦି ତୁମ ପୂରାଟା ଦେଖିଦେବେ, ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବେ। ଆମ ଭିତରୁ ବେଶି ଲୋକ ଏ କଥା ମୁହଁ ଖୋଲି କହନ୍ତି ନାହିଁ, ଖାଲି ତାକୁ ଏଡ଼ାଇ ଚଳିବା ଶିଖିଯାଆନ୍ତି।

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମକୁ ଭାଙ୍ଗିପାରିବା ଭଳି କିଛି ଅଛି କି ବୋଲି ପାଉଲ ଖୋଜି ବାହାରିଲେ, ଆଉ ଯାହା ଯାହା ମନକୁ ଆସିଲା ସବୁ ଲେଖିଦେଲେ। ରୋମୀୟ ୮:୩୮-୩୯ କହେ, "କାରଣ ମୃତ୍ୟୁ କି ଜୀବନ, ଦୂତ କି କର୍ତ୍ତାପଣ, ବର୍ତ୍ତମାନ କି ଭବିଷ୍ୟତ କି ପରାକ୍ରମ, ଉଚ୍ଚସ୍ଥ ବିଷୟ କି ନୀଚସ୍ଥ ବିଷୟ କି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୃଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମରୁ ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ଏହା ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣେ।"

ଦେଖ, ସେ କେତେ ଖୁଣ୍ଟିନାଣ୍ଟି ଭାବିଛନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁ, ଭବିଷ୍ୟତ, ଉପର, ତଳ। ପୂରା ତାଲିକାଟା ଖାଲି କରିଦେଲେ, ଆଉ କିଛି ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବ ଭାବି ଶେଷରେ "ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୃଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ" ବି ଯୋଡ଼ିଦେଲେ। ଆଉ ସେ ତାଲିକାରେ ତୁମ ନାଁ ବି ନାହିଁ।

ଏଇଟା ଏତେ ଜରୁରୀ କାହିଁକି? ୧ ଯୋହନ ୪:୧୮ କହେ, "ପ୍ରେମରେ ଭୟ ନ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସିଦ୍ଧ ପ୍ରେମ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।" ନିଜକୁ ବୁଝାଇ ଭୟ ଯାଏ ନାହିଁ। ତୁମକୁ ପ୍ରେମ କରାଯାଇଛି ବୋଲି ଭିତରୁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ ହିଁ ସେଇଟା ଯାଏ।

ତେବେ ଏଇଟା ହାତକୁ କେମିତି ଆସେ? ଯେଉଁ ଜିନିଷ ପାଇଁ ତୁମେ ଦାମ୍ ଦେଇନାହଁ, ତାକୁ ଯେମିତି ନିଅ, ସେମିତି। ଯିଏ ଦେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କର। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ ତୁମ ଉପରେ ରହୁ ବୋଲି ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପୁଣ୍ୟ ଜମା କରୁନାହଁ। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହିଁ ଏଇଟାକୁ ତୁମ ଭିତରେ ସତ କରନ୍ତି, ଆଉ ପ୍ରାୟ ସେଇ ଦିନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଦିନ ତୁମେ ନିଜକୁ ସବୁଠୁ କମ୍ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବ।

ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ତୁମ ପରିଶ୍ରମର ଶେଷରେ ରଖା ହୋଇଥିବା ପୁରସ୍କାର ନୁହେଁ। ସେଇଟା ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ତୁମ ହାତକୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଆଉ ସେଇଟା ଫେରାଇ ନେଇପାରିବା ଭଳି ଗୋଟିଏ ବି ଜିନିଷ ପାଉଲ ଖୋଜି ପାଇଲେ ନାହିଁ।