ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବରେ ପବିତ୍ର କିପରି ବଞ୍ଚିବେ?

ଆପଣ କେବେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଛନ୍ତି କି ଆମ ହୃଦୟ କିପରି ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରକୃତରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ପ୍ରତି ଜଡ ହୋଇଯାଇପାରେ? ଏହା ଏକ ଧୀରେ ଧୀରେ ଫିକା ପଡିଯିବା ପରି, ନୁହେଁ କି? କିନ୍ତୁ ଏହା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ଈଶ୍ଵର କ'ଣ ଚାହାଁନ୍ତି ଯେ ଆମ ହୃଦୟ ଜଡ ହୋଇଯାଉ ? ମାଥିଉ ୧୩:୧୫ ରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ହୃଦୟ କିପରି କଠିନ ହୋଇପାରେ, କାନ ବଧିର ହୋଇପାରେ ଏବଂ ଆଖି ବନ୍ଦ ହୋଇପାରେ ସେ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଏହା ରାତାରାତି ଘଟୁଥିବା ବିଷୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଏକ ଧୀର ପ୍ରକ୍ରିୟା ।

ଛୋଟ ଛୋଟ ବିଷୟକୁ ନେଇ ଆମେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ ହେବା? କାରଣ ସେହି ଛୋଟ ଛୋଟ ବିଷୟ , ସେହି ଛୋଟ ଛୋଟ ବୁଝାମଣା, ସେସବୁ ଯୋଡି ହୋଇଯାଆନ୍ତି । ସେସବୁ ହୁଏତ ଆମ ହୃଦୟକୁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନିକଟରେ କୋମଳ ରଖିପାରିବ କିମ୍ବା ସମୟ କ୍ରମେ କଠିନ କରିପାରିବ । ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆମର ବିବେକକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ରଖିଥାଉ, ଛୋଟ ଛୋଟ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଆମକୁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ରଖିଥାଏ । ଏହା ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରାଡାର ବଜାୟ ରଖିବା ସଦୃଶ , ତାହାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ନିରନ୍ତର ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିଥାଏ ।

ବର୍ତ୍ତମାନ, ଧାର୍ମିକ ଭାବରେ ଜୀବନଯାପନ କରିବା ଦ୍ଵାରା ଆମକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ହାସଲ କରାଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆମକୁ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପାପରେ ବାସ କରୁ, ଆମର ବିବେକ ଏକ କୁହୁଡ଼ି ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଯାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ ଆମର ସଚେତନତାକୁ ଘେରି ଦିଏ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ , ଏହା ଈଶ୍ଵର ଆମକୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ବିଷୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଆମର ନିଜର ବିବେକ । ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଦୃଢ଼ ରହିଥାଏ । ଯୋହନ ୧ ଯୋହନ ୩:୨୦ରେ କହନ୍ତି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ହୃଦୟଠାରୁ ମହାନ।

ଏଠାରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବିଷୟ ଅଛି: ପବିତ୍ରତା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧ ହେବା ବିଷୟ ନୁହେଁ; ବରଂ ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିବା ବିଷୟ ଅଟେ । ଯେତେବେଳେ ‘ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଠାରେ କିଏ’ ଭାବରେ ବାସ କରୁ, ପବିତ୍ରତା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ । ଏହା ଜଣେ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ୱାସ ନେବା, ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଆମର ପରିଚୟର ପ୍ରବାହ ସଦୃଶ । ତେଣୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ହୃଦୟକୁ କୋମଳ , କାନ ଖୋଲା ଏବଂ ଆମ ଆଖି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଉପରେ ସ୍ଥିର ରଖିବା । ସେଇଠି ହିଁ ପ୍ରକୃତ ପବିତ୍ରତା ରହିଛି।