ମୋଶା ଶହେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷରେ ବି ଟାଣ ଥିଲେ

"ମୁଁ ତ ବୁଢ଼ା ହୋଇଯାଉଛି।" ଲୋକ ନିଜ ଆଣ୍ଠୁ, ମନେ ରଖିବା ଶକ୍ତି, ଦେହର ବଳ ବିଷୟରେ ଏ କଥା କହନ୍ତି, ଆଉ ପ୍ରାୟ କେହି ଏଥିରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାନ୍ତି ନାହିଁ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣ ୩୪:୭ କହେ, "ମରଣ କାଳରେ ମୋଶାଙ୍କୁ ଏକ ଶହ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ବୟସ ହୋଇଥିଲା; ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଧନ୍ଦଳା ହୋଇ ନ ଥିଲା କିଅବା ତାଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ବଳ ହ୍ରାସ ପାଇ ନ ଥିଲା।" ଶହେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ। ଆଖି ଠିକ୍ କାମ କରୁଥିଲା, ବଳ ବି ଥିଲା। ଏ କଥାଟା ଲେଖିବା ଜରୁରୀ ନ ଥିଲା, ତଥାପି ଲେଖା ହୋଇଛି।

ଦେହର ବୟସ ବଢ଼େ। ଏଥିରେ କୌଣସି ବିବାଦ ନାହିଁ, ଆଉ ସେଇଟା ମିଛ ବୋଲି ଛଳନା କଲେ କାହାର ଲାଭ ହୁଏ ନାହିଁ। ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ଦୁର୍ବଳ ହେଇ ଚାଲିବା ହିଁ କ'ଣ ତୁମ ପାଇଁ ଥିବା ଏକମାତ୍ର କାହାଣୀ? କାରଣ ଜଗତ ଏ ସ୍କ୍ରିପ୍ଟଟା ବହୁତ ଆଗରୁ ତୁମ ହାତରେ ଧରାଇ ଦିଏ, ଆଉ ତୁମେ ସେଇଆ ପଢ଼ିବ ବୋଲି ଆଶା କରେ।

ଯୋହନ ୧୭:୧୬ କହେ, "ମୁଁ ଯେପରି ଜଗତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ସେପରି ଜଗତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନୁହନ୍ତି।" ତୁମେ ଏଠି ରୁହ, ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ଯାହା ଔଷଧ ଦିଆଯାଏ ଖାଅ। ଖାଲି "ଏମିତି ହେବ ହିଁ ହେବ" ବୋଲି ଜଗତ ଯାହା ଯାହା ଆଶା ଧରାଇ ଦିଏ, ସବୁଥିରେ ରାଜି ହେବା ତୁମ ପାଇଁ ବାଧ୍ୟତା ନୁହେଁ।

ଆସଲ କଥା ହେଲା, ଆଗାମୀ ବର୍ଷଗୁଡ଼ାରୁ ତୁମେ କ'ଣ ଆଶା କର, ସେଇଠି ଏଇଟା ସବୁଠୁ ବେଶି ଜରୁରୀ। ତୁମେ କ'ଣ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ଧରି ନେଇଛ ଯେ ତୁମ କାମର ସମୟ ସରି ଆସୁଛି, ନା ତୁମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରି ଚାଲିଛ "ଏବେ ଆଗକୁ କ'ଣ?" ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ, ସେ ତୁମ ଭିତରେ ରହନ୍ତି, ଆଉ ସେ ଆଜି ଯାଏ କୌଣସି ଲୋକକୁ "ଏ ସରିଗଲା" ବୋଲି ଧରିନାହାନ୍ତି।

ମୋଶା ତାଙ୍କ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱ ଅଶୀ ବର୍ଷରେ ପାଇଥିଲେ। "ବହୁତ ଡେରି ହୋଇଗଲା" ବୋଲି ତୁମେ ଯେଉଁ ସଂଖ୍ୟାଟା ମନରେ ଧରି ବୁଲୁଛ, ସେ ସେଇଟା ବହୁତ ଆଗରୁ ପାର କରିସାରିଥିଲେ।