ପାଉଲ ଜାହାଜଭଙ୍ଗକୁ ବି "ହାଲୁକା କଷ୍ଟ" କହିଲେ

କିଛି ସପ୍ତାହ ଏମିତି ଆସେ, ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଝାମେଲା ପଡ଼ି ଚାଲେ। ଗୋଟାକୁ ସମ୍ଭାଳୁ ସମ୍ଭାଳୁ ନିଶ୍ୱାସ ନେବା ଆଗରୁ ଆର ଗୋଟେ ଆସି ହାଜର, ଆଉ ଗୁରୁବାର ବେଳକୁ ଦେହରେ ଆଉ ବଳ ନ ଥାଏ।

ପାଉଲ ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ି ଲେଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନ ଜାଣିଲେ ସେଇଟା ଟିକେ ରୁକ୍ଷ ଲାଗେ। ୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୪:୧୭ କହେ, "କାରଣ ଏହି କ୍ଷଣକାଳସ୍ଥାୟୀ ଲଘୁ କ୍ଳେଶ ଅତ୍ୟଧିକ ବାହୁଲ୍ୟ ରୂପେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଅନନ୍ତକାଳସ୍ଥାୟୀ ମହା ଗୌରବ ସାଧନ କରୁଅଛି।" ଲଘୁ କ୍ଳେଶ, ମାନେ ହାଲୁକା କଷ୍ଟ। ସେ ଏଇ ଶବ୍ଦଟା ବାଛିଲେ।

ଏବେ ଦେଖ ସେ ପ୍ରକୃତରେ କ'ଣ ସହୁଥିଲେ। ୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୧:୨୩ରେ ସେ ଲେଖନ୍ତି, "ଅଧିକ ପରିଶ୍ରମ କରିବାରେ, ଅଧିକ କାରାବାସ ଭୋଗରେ, ଅପରିମିତ ପ୍ରହାର ସହ୍ୟ କରିବାରେ, ବାରମ୍ବାର ମୃତ୍ୟୁର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାରେ।" ମାଡ଼, ଜାହାଜଭଙ୍ଗ, ନିଦ ନ ଥିବା ରାତି, ଆଉ ଏ ତାଲିକା ଆହୁରି ପାଞ୍ଚ ପଦ ଯାଏ ଚାଲେ। ସେ ନରମ ଲୋକ ନ ଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ହୋଇନି ବୋଲି ଛଳନା ବି କରୁ ନ ଥିଲେ।

ତେବେ ଏମିତି ଲୋକ ସେସବୁକୁ ହାଲୁକା କେମିତି କହିଲେ? କଷ୍ଟକୁ ଛୋଟ କରି ନୁହେଁ। ତା' ପାଖରେ ତା'ଠାରୁ ଓଜନିଆ କିଛି ରଖି। ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିସାରିଥିଲେ, ସେ ସେଇଆକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ, ଆଉ ସେ ଓଜନ ଆଗରେ ମାଡ଼ଗୁଡ଼ା ତାଙ୍କ ଜୀବନର ମାପ ଠିକ୍ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ମଙ୍ଗଳବାର ପାଇଁ ଏଇଟା ଦେଖିବାର ଢଙ୍ଗ ପୂରା ବଦଳାଇ ଦିଏ। ରିଜଲ୍ଟ ଖରାପ ଆସିଲେ କି ଘରେ ପୁଣି ଅଶାନ୍ତି ବଢ଼ିଲେ, "ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି" ବୋଲି ନିଜକୁ ବୁଝାଇବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତୁମେ ସମସ୍ୟା ପାଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ରଖ। ସମସ୍ୟା ତୁମକୁ ଯେତିକି ସତ ଲାଗୁଛି, ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ସେତିକି ସତ କରିଦେବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ କାମ। ସେ ଏହା ତୁମ ଭିତରେ କରନ୍ତି, ତୁମ ଜିଦ୍ ନୁହେଁ।

କଷ୍ଟଟା ସତ। ତେବେ ସେଇଟା ସବୁଠୁ ବଡ଼ କଥା ନୁହେଁ, ଆଉ ଶେଷ କଥା କହିବା ତା'ର କେବେ ବି ନ ଥିଲା।