ସେଇ ଆରୋଗ୍ୟର କାହାଣୀଗୁଡ଼ା ତୁମ ପାଇଁ ଲେଖା

ଦେହରେ ସତରେ କିଛି ଅସୁବିଧା ଥିଲେ, ଉତ୍ସାହର କଥା ଆଉ କାମ କରେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହଁ, ଈଶ୍ୱର ଏବେ ବି ଏଥିରେ କିଛି କରନ୍ତି କି ନାହିଁ।

ଗୀତସଂହିତା ୧୦୭:୨୦ କହେ, "ସେ ଆପଣା ବାକ୍ୟ ପଠାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରନ୍ତି, ପୁଣି ବିନାଶରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।" ଉପାୟଟା ଦେଖ। ସେ ଆପଣା ବାକ୍ୟ ପଠାଇଲେ। କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନୁହେଁ, କୌଣସି ବିଶେଷ ପରିବେଶ ବି ନୁହେଁ। ବାକ୍ୟ ନିଜେ ଆରୋଗ୍ୟ ବୋହି ଆଣିଲା।

ବାଇବଲ ସାଧାରଣ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ଛାଡ଼ି ଦିଏ ନାହିଁ, ବାରମ୍ବାର ଆସଲ ଲୋକଙ୍କ ନାଁ ନିଏ। ନାମାନ ଜଣେ ସେନାପତି ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ କୁଷ୍ଠ ହୋଇଥିଲା। ସେ ରାଗି ଫେରିଯାଉ ଯାଉ ଶେଷରେ ଯର୍ଦ୍ଦନରେ ବୁଡ଼ିଲେ ଆଉ ସଫା ହୋଇ ବାହାରିଲେ। ହିଜକିୟଙ୍କୁ କୁହାଗଲା ଘରର ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, କାରଣ ତୁମେ ମରିବ, ଆଉ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଆହୁରି ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ଦେଲେ। ଏ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ଭିତରୁ କେହି ବି ଆତ୍ମିକ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗମ ଲୋକ ନ ଥିଲେ।

ଏ ଘଟଣାଗୁଡ଼ା ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପାଇଁ ରଖାଯାଇଥିବା ଇତିହାସ ନୁହେଁ। ତୁମେ କେମିତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ କାରବାର କରୁଛ, ସେଇଟା କହିବା ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ା ଅଛି, ଆଉ ସେଦିନଠାରୁ ସେ ନିଜ ନୀତି ବଦଳାଇନାହାନ୍ତି।

୧ ଯୋହନ ୪:୧୭ କହେ, "କାରଣ ସେ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ଆମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ସେହିପରି ଅଛୁ।" ବିଶ୍ୱାସ ଏଇଠି ପାଦ ରଖିବାକୁ ଜାଗା ପାଏ। ତୁମେ କେତେ ପଜିଟିଭ୍ ରହିପାରୁଛ ସେଥିରେ ନୁହେଁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ତୁମ ବିଷୟରେ ଯାହା ଆଗରୁ ସତ ସେଥିରେ। ତେଣୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥାଅ, ଯାହା ଔଷଧ ଦିଆଯାଇଛି ଖାଉଥାଅ, ଆଉ ବାକ୍ୟକୁ ନିଜ ଆଗରେ ରଖୁଥାଅ। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହିଁ ସେଥିରୁ ସତ ବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ାନ୍ତି। ସେଇଟା ତୁମେ ଜୋର୍ କରି ତିଆରି କରୁଥିବା ଜିନିଷ ନୁହେଁ।

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏମିତି କାହାଣୀ ସରେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଏବେ ଯେଉଁ କାହାଣୀର ମଝିରେ ଠିଆ ହୋଇଛ, ସେ ସେଇଟା ଲେଖି ସାରିନାହାନ୍ତି।