ଯୁଦ୍ଧ ସରିବା ଆଗରୁ ଈଶ୍ୱର ମେଜ ସଜାନ୍ତି

ସବୁ ଲୋକ କହନ୍ତି, ଏଇ ସମୟଟା ପାର ହୋଇଗଲେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ। ତେଣୁ ତୁମେ ନିଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ କରି ସେଇ "ପରେ"କୁ ଅପେକ୍ଷା କର।

ଗୀତସଂହିତା ୨୩:୪ କହେ, "ଏଣୁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଚ୍ଛାୟାରୂପ ଉପତ୍ୟକା ଦେଇ ଗମନ କଲେ ହେଁ କୌଣସି ଆପଦକୁ ଭୟ କରିବି ନାହିଁ; କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ସହବର୍ତ୍ତୀ, ତୁମ୍ଭର ପାଞ୍ଚଣ ଓ ତୁମ୍ଭର ବାଡ଼ି ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅନ୍ତି।" ଉପତ୍ୟକା ଦେଇ। ବୁଲି କରି ନୁହେଁ, କଷ୍ଟ ଆରମ୍ଭ ହେବା ଆଗରୁ ଉଠାଇ ନେଇ ବି ନୁହେଁ।

ଏବେ ଦେଖ ଖାଇବାଟା କେଉଁଠି ହେଉଛି। ଗୀତସଂହିତା ୨୩:୫ କହେ, "ତୁମ୍ଭେ ମୋ' ଶତ୍ରୁଗଣଙ୍କ ସାକ୍ଷାତରେ ମୋ' ସମ୍ମୁଖରେ ମେଜ ସଜାଉଅଛ; ତୁମ୍ଭେ ତୈଳରେ ମୋ' ମସ୍ତକ ସିକ୍ତ କରିଅଛ; ମୋ' ପାନପାତ୍ର ଉଚ୍ଛୁଳି ପଡ଼ୁଅଛି।" ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଆଗରେ। ସେମାନେ ଚାଲିଗଲା ପରେ ନୁହେଁ।

ଭାବିଲେ ଟିକେ ଅଜବ ଲାଗେ। ଚାରିପାଖରେ ଝାମେଲା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ତୁମେ ବସି ଖାଉଛ। ୧ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୦:୨୧ରେ ପାଉଲ ଯେଉଁ "ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମେଜ" କଥା କହନ୍ତି, ଏଇଟା ସେଇ ମେଜ। ବିଶ୍ରାମ ଜିତିଲା ପରେ ମିଳୁଥିବା ପୁରସ୍କାର ନୁହେଁ। ସେଇଟା ମଝିରେ ହିଁ ତୁମ ହାତକୁ ଦିଆଯାଏ।

ସିଧା କଥା, ରାତି ଏଗାରଟାରେ ଯେବେ ସମସ୍ୟାଟା ସେମିତି ପଡ଼ି ରହିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏଇ କଥା କାମରେ ଆସେ। ଶୂନ୍ୟରୁ ଶାନ୍ତି ତିଆରି କରିବା ତୁମ କାମ ନୁହେଁ। ଶାନ୍ତି ତୁମ ପାଇଁ ଆଗରୁ ସଜା ହୋଇ ରଖାଯାଇଛି, ଆଉ ବାହାରେ କିଛି ବଦଳି ନ ଥିବା ବେଳେ ବି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ତାକୁ ତୁମ ଦେହ ଭିତରେ ସତ କରିଦିଅନ୍ତି।

ଆଉ ଗୀତସଂହିତା ୨୩:୬ କହେ, "ନିଶ୍ଚୟ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଦୟା ମୋହର ଜୀବନଯାଏ ମୋହର ପଶ୍ଚାଦ୍ଗାମୀ ହେବ।" ପଶ୍ଚାଦ୍ଗାମୀ, ମାନେ ପଛେ ପଛେ ଗୋଡ଼ାଇ ଆସିବ। ଏବେ ତୁମ ପଛରେ ଯାହା ଲାଗିଛି, ତାକୁ ପାର କରି ମଙ୍ଗଳ ଆଉ ଦୟା ହିଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି।