ଯେଉଁ ଲେବଲ୍ ତୁମେ ପିନ୍ଧିଛ, ସେଗୁଡ଼ା ତୁମର ନୁହେଁ

ନିଜ ବିଷୟରେ ତୁମେ କେମିତି କଥା କହ, ଶୁଣ। "ମୁଁ ତ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଲୋକ।" "ମୁଁ ହିଁ ସବୁବେଳେ ସବୁ ବିଗାଡ଼ି ଦିଏ।" ଏ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ା "ମୁଁ"ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେଥିପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ା ତୁମ ଆଖି ଏଡ଼ାଇ ଭିତରକୁ ପଶିଯାଏ।

ଗୋଟିଏ ଭାବନା ତୁମ ନିଜ ସ୍ୱରରେ ଆସିଲା ବୋଲି ସେଇଟା ତୁମର ହୋଇଯାଏ ନାହିଁ। ସେଥିରୁ କିଛି ମିଛ, ଯାହା ତୁମ ପରିଚୟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଆଉ ତୁମେ ବାରମ୍ବାର କହି ଚାଲିଲେ ହିଁ ସେଗୁଡ଼ା ସେ ଜାଗା ପାଏ।

ରୋମୀୟ ୮:୩୭ କହେ, "ତଥାପି ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କଲେ, ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହିସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ସର୍ବତୋଭାବେ ବିଜୟୀ ଅଟୁ।" ଦେଖ, ଏ ବିଜୟ କାହା ଦ୍ୱାରା। ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କଲେ, ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। ଭଲ ସପ୍ତାହରେ ତୁମେ କେତେ ବଳବାନ, ସେଥିରୁ ନୁହେଁ। ଏ ନାଁଟା ଆସେ ଯିଏ ତୁମକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି ତାଙ୍କଠାରୁ, ଆଉ ତୁମ ମୁଡ୍ ସେଇଟା ଫେରାଇ ନେଇପାରିବ ନାହିଁ।

"ଏହିସମସ୍ତ ବିଷୟରେ" କଥାଟା ବି ଧ୍ୟାନ ଦେବାର। କଷ୍ଟଗୁଡ଼ା ଉଭେଇ ଯାଏ ବୋଲି ପାଉଲ କହୁନାହାନ୍ତି। ସେ କହୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ାର ଭିତରେ ଥିବା ବେଳେ ବି ତୁମ ବିଷୟରେ ଏ ବର୍ଣ୍ଣନା ସତ ରହେ।

ତେଣୁ ଲେବଲ୍‌ଗୁଡ଼ାକୁ ପାଟି କରି କହି କାଢ଼ି ଦିଅ। ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ମୁଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ କ୍ଷମାପ୍ରାପ୍ତ, ଧାର୍ମିକ ଆଉ ପବିତ୍ର। ଏଇଟା ନିଜକୁ ଫୁଲାଇବା ନୁହେଁ; ଈଶ୍ୱର ଆଗରୁ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତୁମେ ସେଥିରେ ରାଜି ହେଉଛ। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହିଁ ଏଇଟାକୁ ସତ ଲାଗିବା ଭଳି କରନ୍ତି, ଆଉ ପ୍ରାୟ ସେ ଏଇଟା ଧୀରେ ଧୀରେ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସପ୍ତାହ ସପ୍ତାହ ଧରି ପୁରୁଣା ବାକ୍ୟଟାକୁ ମନା କରି ଚାଲିଲାବେଳେ।

ସେ ଭାବନା ଯାହା କହେ, ତୁମେ ସେଇଆ ନୁହଁ। ଈଶ୍ୱର ଯାହା କହନ୍ତି, ତୁମେ ସେଇଆ, ଆଉ ତୁମ ବିଷୟରେ ସେ ଥରେ ବି ମନ ବଦଳାଇନାହାନ୍ତି।