ମୋଶାଙ୍କ ନିଜ ବଳ ସରିବା ଯାଏ ଈଶ୍ୱର ଅପେକ୍ଷା କଲେ

କୌଣସି କାମରେ ଭଲ ଥିଲେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଆସେ। ସେଇଟା ଚାଲେ, ଯେତେବେଳ ଯାଏ ଚାଲେ। ଯେଉଁଦିନ ଆଉ ଚାଲେ ନାହିଁ, ସେଦିନ ଜଣାପଡ଼େ ତୁମେ ତା' ଉପରେ କେତେ ଭରା ଦେଇଥିଲ।

୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୦:୧୭ କହେ, "କିନ୍ତୁ ଯେ ଦର୍ପ କରେ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ ଦର୍ପ କରୁ।" ନିଜ ଦକ୍ଷତାରେ ନୁହେଁ, ନିଜ ରେକର୍ଡରେ ନୁହେଁ, ଏ ମାସରେ ତୁମେ କେତେ ଭଲ କରୁଛ ସେଥିରେ ବି ନୁହେଁ। ଈଶ୍ୱର ଏଠି ତୁମ ଯୋଗ୍ୟତାକୁ ଛୋଟ କରୁନାହାନ୍ତି। ଆସଲ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି ଅଛି, ସେ ସେଇଆଡ଼େ ଆଙ୍ଗୁଳି ଦେଖାଉଛନ୍ତି।

ମୋଶା ଏହାର ସବୁଠୁ ସଫା ଉଦାହରଣ। ସେ ଫାରୋଙ୍କ ଘରେ ବଢ଼ିଥିଲେ, ସବୁ କିଛି ତାଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ଥିଲା। ତଥାପି ନିଜ ଢଙ୍ଗରେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଯାଇ ସେ ଜଣକୁ ମାରିଦେଲେ, ଆଉ ଶବଟାକୁ ବି ଠିକ୍ ଭାବେ ଲୁଚାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପରେ, ମରୁଭୂମିରେ, ହାତରେ ଆଉ କିଛି ନ ଥିବା ବେଳେ, ସେ କଥା କହିପାରିବେ କି ନାହିଁ ସେଇ ନେଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଯାତ୍ରା ୪:୧୦ କହେ, "ହେ ପ୍ରଭୋ, ଏ ସମୟ ପୂର୍ବରେ, ଅବା ଆପଣ ନିଜ ଦାସ ସହିତ ଆଳାପ କଲା ଉତ୍ତାରେ ହେଁ ମୁଁ ବାକ୍ୟପତି ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ମୁଁ ବାକ୍ୟରେ ଧୀର ଓ ଜଡ଼ଜିହ୍ୱ ଅଟେ।"

ଆଉ ଥରେ ପଢ଼। ଯେଉଁ ମୋଶା ଭାବୁଥିଲେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦେବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, ଈଶ୍ୱର ସେଇ ମୋଶାଙ୍କୁ ହିଁ ପଠାଇଲେ। ମଣିଷ ନିଜକୁ ଛୋଟ ଭାବିଲେ ଈଶ୍ୱର ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ବୋଲି ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିଜ ବଳ ଉପରୁ ଭରସା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେ ଶେଷରେ ଆଉ କାହାର ବଳ ଉପରେ ଆଉଜିବାକୁ ମୁକ୍ତ।

ତେଣୁ ଯେବେ ଲାଗେ ତୁମ ଭଲ ଦିନ ସରିଗଲାଣି, କି ଆଉ ସବୁ ଲୋକ ଠିକ୍ ଚାଲିଛନ୍ତି ଆଉ ତୁମେ ଖାଲି ସପ୍ତାହଟା କାଟୁଛ, ସେଇଟା ଅଯୋଗ୍ୟ ହେବାର ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ। ମୋଶା ନିଜ ଉପରେ ଭରସା କଲାବେଳେ ଗୋଟିଏ ଶବ ବି ଲୁଚାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କଲାବେଳେ ସମୁଦ୍ର ଦୁଇ ଭାଗ ହେଲା। ଲୋକ ସେଇ ଜଣେ, ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ ଅଲଗା। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ତୁମ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ କାମ କରିବାକୁ ସେ ତୁମର ସବୁଠୁ ଭଲ ଦିନକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତୁମ ଦୁର୍ବଳତା ଏ କାମକୁ ଅଟକାଇ ରଖିନାହିଁ। ତୁମେ ତ ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ନିଜ ବଳରେ ଚାଲୁ ନ ଥିଲ।